Pedagog szkolny

„Jak rozmawiać z dziećmi o niepełnosprawności?”.

Blisko 70 procent dzieci i uczniów z orzeczeniem o niepełnosprawności uczęszcza do szkół i przedszkoli ogólnodostępnych.
Mimo to niepełnosprawność wciąż jest tematem tabu.
Dzieci są ciekawe, otwarte, potrafią akceptować odmienność.
Środowisko dorosłych nie zawsze chce, czy umie im to ułatwić.

Warto poznać proste zasady.
• Dzieci pytają o niepełnosprawność bez skrępowania. Chcą zrozumieć świat. To od naszej – osób dorosłych – reakcji zależy, jak będzie kształtowało się ich myślenie i relacje z osobami niepełnosprawnymi, a także jak będą traktowały dzieci ze szczególnymi potrzebami.
• Na rozmowę o niepełnosprawności nigdy nie jest za wcześnie.
• Nie rozpraszać psa przewodnika, nie opierać się o wózek inwalidzki, nie bać się poprosić o powtórzenie, jeśli ktoś mówi niewyraźnie – to tylko niektóre z zasad, które dziecko powinno znać.
Dzieci od najmłodszych lat pytają o wszystko, również o niepełnosprawność.
Robią to często w sposób prostolinijny, co może być odbierane jako zachowanie bez taktu. Warto pamiętać, że dzieci nie robią tego z ironią, nie robią tego złośliwie.
Po prostu są ciekawe.
Dziecko nie wie, jak „powinno” reagować, więc szuka wzorca u dorosłych.
Dużą rolę odgrywają tutaj rodzice.
Łatwiej jest to dziecku wytłumaczyć, kiedy zadaje takie pytania w domu, przedszkolu czy szkole. Trudniej, gdy pyta głośno w sklepie, na placu zabaw czy innym miejscu publicznym. Jednak zawsze do ciekawskich pytań i komentarzy na temat niepełnosprawności musimy podchodzić z wielką wyrozumiałością.
Najgorsze co można zrobić, to poprosić dziecko, by “nie zwracało uwagi” lub nie zadawało pytań.
Dziecko i tak będzie „zwracało uwagę”. Ciekawość będzie silniejsza. Osoba poruszająca się na wózku, o kulach czy z psem przewodnikiem na pewno zwróci uwagę każdego dziecka. Jeśli zamiast odpowiedzieć na zadawane pytania będziemy unikać tematu lub skarcimy dziecko, zapamięta ono, że jest to temat wstydliwy.
Dzieciom łatwiej zrozumieć, zaakceptować, jeśli opowiadając o kimś, skupimy się na podobieństwach, a nie na różnicach.
Spróbujmy wytłumaczyć dziecku w sposób dopasowany do jego wieku, dlaczego ktoś wygląda lub porusza się odmiennie. Wyjaśnijmy – na tyle, ile to możliwe – czym jest niepełnosprawność, że może przydarzyć się każdemu, np. w wyniku choroby lub wypadku. Wskażmy podobieństwa: ma tyle samo lat, lubi to samo, jest podobnego wzrostu.
Czasem można zobaczyć taką sytuację, że jakieś dziecko podeszło na placu zabaw do dziecka z niepełnosprawnością, bo chciało się z nim bawić, ale rodzic pełnosprawnego dziecka zabiera je szybko z obawy przed dzieckiem z niepełnosprawnością.
Czasem można spotkać się również z tym, że grupa nastolatków wyśmiewa się z osób z niepełnosprawnościami.
Zarówno w pierwszym i drugim przypadku – najwyraźniej ktoś tu nie odrobił lekcji o akceptacji.
Innym sposobem na oswojenie dziecka z odmiennością mogą być książki dla dzieci, które przybliżają problem niepełnosprawności, uczą akceptacji, empatii i tolerancji.
Rozmawiajmy z dziećmi i pokazujmy, że „inny nie znaczy gorszy”, że każdy człowiek jest wyjątkowy i tak samo ważny, a wygląd i ograniczenia wynikające np. z niepełnosprawności nie determinują go jako osoby.
Często nie chodzi tylko o niepełnosprawność. Zdarza się, że dzieci są wyśmiewane z powodu niskiego wzrostu lub zbyt wysokiego, z powodu rudych włosów czy odstających uszu.
Uczmy dzieci nie tylko empatii i tolerancji, ale także samoakceptacji.

Źródło: Internet

Szanowni Rodzice

Szanowni Rodzice,
być może Wasze dziecko doznało dokuczania ze strony swoich kolegów, koleżanek i pojawiło się pytanie co ja, jako rodzic mogę w tej sytuacji zrobić, jak pomóc własnemu dziecku?

  Najważniejsze jest to, aby uświadomić dziecku, że nie jest niczemu winne, że ktoś mu dokucza. Powiedzieć mu, żeby nie wierzyło w to co słyszy.
Ważne, aby pokazać mu, że jest wartościową osobą, wskazać jego talenty, mocne strony, przypomnieć o zainteresowaniach, pasjach – wiara dziecka w swoje możliwości pomoże uwierzyć mu, że może przezwyciężyć dokuczanie.

  Ponadto, trzeba pokazać dziecku, że może poradzić sobie z tym, jak ktoś mu dokucza i nauczyć je radzenia sobie z dokuczaniem.
Zachęcam Państwa do lektury artykułu na temat jak pomóc dziecku radzić sobie z dokuczaniem”
„ Jak pomoc dziecku radzić sobie z dokuczaniem”?
Co może zrobić Państwa dziecko, gdy inny uczeń mu dokucza?

   Warto, by oddaliło się od tej osoby albo przyłączyło do innej grupy. Jeśli są miejsca, w których dokuczanie się powtarza, warto by dziecko ich unikało. Jeśli dziecko poczuje się zagrożone, warto by jak najszybciej znalazło się w bezpiecznym miejscu i nie bało się uciekać.

1. Nie dajmy uwierzyć dziecku w słowa dokuczającego.
Najważniejsze to przekazać mu, żeby nie wierzyło w to co słyszy.
– Mówmy dziecku, że to co ktoś o nim mówi nie jest prawdą, że to właśnie ten chłopak czy dziewczyna ma problem i wyżywa się na nim, że choć może czuć się gorsze z powodu dokuczania, to tak naprawdę nie jest gorsze, że tylko dokuczający chce sprawić, by właśnie tak się czuło.

A gorszy jest ten, który poniża innych. Poniża, bo sam czuje się gorszy – tłumaczy Małgorzata Ohme, ekspertka kampanii Cartoon Network „Bądź kumplem, nie dokuczaj”.

2. Zaplanujmy z dzieckiem dobre riposty na zaczepki – dzieci mają bogatą wyobraźnię, warto do niej apelować i tłumaczyć, by nie dopuszczały do siebie informacji płynących od sprawcy dokuczania.
– Mówmy dziecku tak: gdy stoisz przy nim wyobraź sobie, że jest między wami niewidzialna szyba, za którą on coś mówi, ale ty widzisz tylko ruszające się, bezdźwięczne usta – radzi Małgorzata Ohme. – Warto również wzmacniać wiarę dziecka w to, że może dać odpór dokuczaniu.

Niech powtarza sobie „dam radę”, że tak naprawdę słaby jest ten, który dokucza, a nasze dziecko jest silne.
Dobrze jest zaplanować razem z dzieckiem dobre riposty na zaczepki.
– Na pewno on powtarza jakieś teksty. Warto zaplanować z dzieckiem odpowiedzi, np. „to bardzo ciekawe” albo „lepiej się czujesz, jak tak gadasz?” – radzi Małgorzata Ohme.
– Przekażmy dziecku, by w miarę możliwości nie dawało się wyprowadzić z równowagi, bo dokuczanie ze strony innego ucznia właśnie temu służy.
– Powtarzajmy, by nie wyzywało i nie biło, bo każda taka pełna złości reakcja daje dokuczającemu satysfakcję i zachęca do dalszego dokuczania.
– Ważne jest by przekazać naszemu dziecku, by nie pokazywało emocji, że wiemy i rozumiemy to, że pewnie jest mu smutno albo go to złości, ale dokuczający może to uznać za słabość, która da mu siłę, bo nakręca się strachem innych – dodaje Małgorzata Ohme.

3. Zachęćmy dziecko, by poszukało sojuszników.
Dobrze jest zachęcić dziecko, by spróbowało porozmawiać z dokuczającym.
Mówmy dziecku: powiedz mu/jej, że nie podoba Ci się to i nie zgadzasz się na takie traktowanie. Zachęćmy dziecko, by poćwiczyło z nami lub przyjaciółmi takie rozmowy.

W sytuacji, gdy nasze dziecko jest dręczone psychicznie, warto by poszukało sobie sojuszników. Zachęćmy je do tego, by zapraszało kolegów ze szkoły do domu i nawiązywało kontakty.
Gdy uda mu się stworzyć wokół siebie grupę, będzie silniejszym przeciwnikiem – radzi Małgorzata Ohme.
Warto, by nasze dziecko było miłe dla osób, które mu nie dokuczają, a które dokuczający lubi.
Gdy pozyska ich sympatię, dokuczający może stracić sojuszników i zostać sam.

4. Przekonaj dziecko, by opowiedziało dorosłym.
Bardzo istotne jest przekazać dziecku, że jeśli coś mu grozi, to musi powiedzieć o tym dorosłemu, zwłaszcza jeśli dokuczanie się powtarza. Przekonajmy je, że nie wyjdzie na „kabla”, bo to wyjątkowa sytuacja, gdy musi chronić bezpieczeństwo, a dorosły będzie wiedział jak mu pomóc.

Dziecko powinno mówić dorosłym o sytuacjach dokuczania, dopóki problem nie zostanie rozwiązany. Rozmawiajmy więc z nim o tym często, by na bieżąco monitorować sytuację.
Powiedzmy też o istnieniu anonimowego Telefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111. Połączenie jest bezpłatne.

Postarajmy się również przekonać nasze dziecko, by reagowało nie tylko, gdy to jemu dzieje się krzywda, ale było też wsparciem dla kolegi czy koleżanki, którzy doświadczają dokuczania.
I najważniejsze: nasze dziecko nie może zwątpić w dobro.
Postarajmy się wpoić mu, że bycie miłym dla ludzi jest bardzo ważne i że jeśli takie będzie, to znajdzie wokół siebie wiele kochających osób.

Źródło:
https://mamadu.pl/126537,rodzicu-przeczytaj-jak-twoje-dziecko-poradzi-sobie-zdokuczaniem-w-szkole

Jak radzić sobie z dokuczaniem?

Drodzy Uczniowie,

   Dokuczanie to powtarzające się, celowe złe traktowanie innych, sprawianie im przykrości, ranienie ich. Może zdarzyć się każdemu, w każdym miejscu (szkole, domu, a nawet w Internecie).

   Według badań przeprowadzonych przez Instytut Badań Edukacyjnych, skala problemu dokuczania jest bardzo duża. Ponad połowa dzieci w szkole podstawowej doświadcza minimum raz w miesiącu niemiłego zachowania w szkole ze strony swoich kolegów i koleżanek w postaci: obgadywania, izolowania, nastawiania klasy przeciwko sobie, itp.
Należy pamiętać, że dokuczanie to nie zabawa!

    Warto być uważnym i wrażliwym na różne postawy, które pojawiają się wśród uczniów.
Czasami coś z pozoru błahego może być dla kogoś bardzo przykre.
W takich sytuacjach ważne jest, abyście umieli sobie poradzić, gdy ktoś Wam dokucza, a przede wszystkim wiedzieli, że to, co ktoś mówi o Was niemiłego nie jest prawdą, że to właśnie ten chłopak czy dziewczyna ma problem i wyżywa się na Was.

    Zapraszam Was do obejrzenia krótkich filmów na YouTube – „ Zostań kumplem – nie dokuczaj”, z których dowiecie się co na temat dokuczania mówią świetni sportowcy tacy jak Robert Lewandowski, Wojciech Szczęsny czy Kamil Stoch.

Kilka rad jak samodzielnie zniechęcić do siebie osobę, która dokucza:
• Spróbuj się nie przejmować. Ignorować sprawców dokuczania – osoba, która dokucza chce, abyś był smutny, zły, było Ci przykro – nie daj mu tej satysfakcji.
• Bądź pewny siebie – wyprostowany z podniesioną z głową.
• Głos jest Twoją siłą – odpowiadaj pewnym mocnym głosem.
• Powiedz krótko i stanowczo, że nie zgadzasz się na takie traktowanie, nie chcesz, żeby tak do Ciebie mówił, nazywał Cię tak.
• Masz prawo prosić o pomoc – informowanie innych o czyimś zachowaniu wobec Ciebie, z którym nie możesz sobie poradzić, a które Cię rani, nie jest skarżeniem, tylko szukaniem pomocy i dbaniem o własne bezpieczeństwo.
• Zwróć się do obserwatorów dokuczania, podkreślając, że nie reagując, pomagamy w dokuczaniu.

   Jeśli te sposoby nie pomagają, porozmawiaj z kimś dorosłym, komu ufasz – rodzice, wychowawca, inny nauczyciel, pedagog lub psycholog szkolny i opowiedz, co się dzieje.

   Drogi uczniu, masz problem w relacjach z rówieśnikami? Jesteś przez nich odsuwany, obrażany? Ktoś Ci dokucza? Chcesz poznać dodatkowe sposoby radzenia sobie z dokuczaniem?
Jeśli potrzebujesz porozmawiać lub masz problem skontaktuj się ze szkolnym pedagogiem lub psychologiem, jesteśmy po to, by Wam pomagać i Was wspierać.

Zaburzenia emocjonalne

  Zaburzenia emocjonalne są często diagnozowane u dzieci, ale mogą występować również u osób dorosłych.
Najczęstsze zaburzenia emocjonalne to zaburzenia lękowe, zaburzenia nastroju i zaburzenia odżywiania. Objawy zaburzeń emocjonalnych mogą się różnić w zależności od rodzaju zaburzenia, ale posiadają pewną wspólną pulę objawów. Warto orientować się w temacie zaburzeń emocjonalnych i zdobywać wiedzę w tym zakresie, by wiedzieć, jak pomóc dziecku w razie potrzeby.
Czym są zaburzenia emocjonlne?
Wszystkie dzieci w pewnym momencie swojego życia doświadczają pewnego stopnia deregulacji emocjonalnej. W końcu rosną i uczą się, jak radzić sobie w ciągle zmieniającym się świecie.
Zaburzenia emocjonalne u dzieci mogą przybierać różne formy, ale wszystkie wiążą się z uporczywymi i uciążliwymi objawami, które zakłócają codzienne życie. Niektóre z najczęstszych zaburzeń obejmują lęk, depresję i zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi.
Często zaburzenia emocjonalne pojawiają się po raz pierwszy we wczesnym dzieciństwie lub w okresie dojrzewania. Jeśli nie są leczone, mogą utrzymywać się do dorosłości.
Zaburzenia emocjonalne u dzieci – przyczyny.
Zaburzenia emocjonalne u dzieci mogą mieć różne przyczyny. Jedną z najczęstszych są przykre doświadczenia życiowe. Dzieci, którym brakuje akceptacji, miłości i czułości, mogą być bardziej narażone na rozwój problemów emocjonalnych. Podobnie, dzieci, które są świadkami konfliktu w rodzinie lub doświadczają trudnych okoliczności życiowych, również mogą być zagrożone. Dodatkowo, własne problemy emocjonalne rodziców mogą przyczynić się do rozwoju zaburzeń emocjonalnych u dzieci. Ostatecznie, wiele czynników może odgrywać rolę w rozwoju tych zaburzeń. Jednak dzięki zrozumieniu potencjalnych przyczyn można być lepiej przygotowanym do pomocy dzieciom, które zmagają się z problemami.
Jak każdy rodzic wie, dzieci mogą być podatne na niepokój. Czy to martwiąc się o test w szkole lub zastanawiając się, czy uda im się znaleźć przyjaciół na nowym placu zabaw, dzieci często mają lęki i obawy, o których dorośli mogą nawet nie myśleć. Ale dla niektórych dzieci, lęk może stać się czymś więcej niż tylko normalną częścią dzieciństwa. Gdy lęk jest ciężki i uporczywy, może prowadzić do rozwoju zaburzeń emocjonalnych, takich jak depresja i fobie.
Istnieje kilka czynników, które mogą przyczynić się do pojawienia się zaburzeń lękowych i emocjonalnych u dzieci. Predyspozycje genetyczne są też jednym z ważnych czynników, ponieważ dzieci, które mają rodziców lub innych bliskich krewnych z zaburzeniami lękowymi, są bardziej narażone na ich samodzielny rozwój. Narażenie na traumę lub stresujące wydarzenia życiowe może również odgrywać rolę, podobnie jak nieregularne wzorce snu lub złe odżywianie. W wielu przypadkach, to połączenie tych czynników prowadzi do rozwoju zaburzeń emocjonalnych.
Kiedy dzieci nie mogą być niezależne lub uczestniczyć w obowiązkach domowych, mogą szybko stać się przytłoczone i zestresowane. Może to prowadzić do szeregu zaburzeń emocjonalnych, w tym lęków i depresji. Dodatkowo, gdy dzieci nie są uczone dawania i dzielenia się, mogą stać się samolubne.
Aby zapobiec zaburzeniom emocjonalnym u dzieci, ważne jest, aby nauczyć je samodzielności i uczestnictwa w pracach domowych. Dodatkowo dzieci powinny być uczone wartości dawania i dzielenia się. Wpajając dzieciom te wartości, możemy pomóc im uniknąć pułapek konsumpcyjnej postawy.
Dzieci są istotami emocjonalnymi, a ich emocje odgrywają istotną rolę w ich rozwoju. Jednakże, gdy dzieci doświadczają zaburzeń emocjonalnych, może to utrudniać ich zdolność do interakcji z innymi, powodując problemy społeczne i emocjonalne. Jedną z podstawowych przyczyn zaburzeń emocjonalnych u dzieci jest egoizm emocjonalny, czyli brak lub niedobór uczuć wyższych.
Bez zdolności do odwzajemniania uczuć miłości lub empatii, dzieci często stają się przytłoczone własnymi emocjami i wycofują się z interakcji społecznych. W rezultacie mogą doświadczać izolacji, niepokoju i depresji. Nieleczony egoizm emocjonalny może mieć trwały wpływ na zdolność dziecka do tworzenia zdrowych relacji.
Zaburzenia emocjonalne u dzieci mogą być spowodowane wieloma czynnikami, w tym poczuciem niższości lub poczuciem nadmiernej władzy. Kiedy dzieci czują, że są gorsze od swoich rówieśników, mogą zacząć się wycofywać i izolować. Może to prowadzić do depresji i lęku, a także innych zaburzeń emocjonalnych. Podobnie, gdy dzieci czują, że mają zbyt wiele władzy lub kontroli, mogą zachowywać się w sposób destrukcyjny. To również może prowadzić do problemów emocjonalnych, takich jak zaburzenia zachowania czy zaburzenia opozycyjno-depresyjne.
W niektórych przypadkach zaburzenia emocjonalne mogą być spowodowane kombinacją tych czynników.
Ostatecznie ważne jest, aby zidentyfikować podstawową przyczynę zaburzeń emocjonalnych, aby skutecznie je leczyć.
Zaburzenia emocjonalne u dzieci – objawy.
Jakie są objawy zaburzeń emocjonalnych u dzieci?
Chociaż każde dziecko jest inne i może wykazywać różne objawy, istnieją pewne wspólne oznaki, które mogą wskazywać, że dziecko ma zaburzenia emocjonalne. Jakie to mogą być objawy?

Tiki

Tiki zaliczane są do objawów neurotycznych i charakteryzują się nagłym i mimowolnym charakterem. Często pojawiają się w odpowiedzi na silne przeżycia traumatyczne i są spowodowane sytuacjami konfliktowymi. Na pojawienie się i utrzymanie tików mają wpływ różne mechanizmy i czynniki patogenne, takie jak naśladownictwo, utrwalenie reakcji obronnych i długotrwałe traumatyzujące doświadczenia. Leczenie tików wymaga indywidualnego podejścia, uwzględniającego unikalne potrzeby i sytuację dziecka. Metody terapeutyczne mogą obejmować terapię behawioralną, leki i psychoterapię. Dzięki odpowiedniemu leczeniu tiki mogą być opanowane, a dziecko może prowadzić normalne życie.

Jąkanie

Chociaż kiedyś uważano, że jąkanie jest spowodowane czynnikami psychologicznymi, współczesne badania wykazały, że stan ten ma silne podłoże neurologiczne. Badania wykazały, że jąkanie występuje częściej u chłopców niż u dziewcząt, przy czym chłopcy stanowią około 80% wszystkich przypadków.
Najczęściej obserwowaną formą jąkania jest jąkanie kloniczno-toniczne, które charakteryzuje się powtarzaniem tej samej samogłoski lub sylaby, a także przerwami w mówieniu. Chociaż dokładna przyczyna jąkania nie jest znana, uważa się, że jest ona związana z nieprawidłowościami w ośrodkach kontroli motorycznej mózgu. Nie ma lekarstwa na jąkanie, ale istnieją różne metody leczenia, które mogą pomóc zmniejszyć jego nasilenie. Przy odpowiednim leczeniu i wsparciu, wiele osób jąkających się jest w stanie prowadzić normalne, produktywne życie.

Lęki

Choć wydają się podobne, strach i lęk to w rzeczywistości dwie bardzo różne emocje. Strach jest reakcją na konkretne, realne i natychmiastowe zagrożenie, natomiast lęk jest spowodowany oczekiwaniem na potencjalne niebezpieczeństwo. U dzieci do najczęstszych lęków należą: ciemność, samotność, zwierzęta lub klęski żywiołowe. Lęki nocne to również forma lęku, która często dotyka dzieci. Dzieci, które doświadczają lęków nocnych, są często łatwo przytłoczone stresem, bardzo wrażliwe, szybko płaczą i są bierne w sytuacjach społecznych. O ile strach jest zazwyczaj przejściowy i adaptacyjny, o tyle przewlekły lęk może być wyniszczający. Jeżeli Twoje dziecko boryka się z lękiem, ważne jest, aby poszukać profesjonalnej pomocy, aby zapobiec zakłóceniu rozwoju i ogólnego samopoczucia.

Moczenia nocne

Dla wielu dzieci mimowolne moczenie się jest źródłem frustracji i zakłopotania. Chociaż jest ono bardziej powszechne u chłopców niż u dziewczynek, może wystąpić u dzieci każdej płci. W większości przypadków mimowolne moczenie się jest związane z podstawowymi problemami behawioralnymi, takimi jak niepokój lub drażliwość.
W niektórych przypadkach może być również wynikiem niewłaściwego treningu lub nawyków. Jednak w wielu przypadkach przyczyna mimowolnego moczenia się nie jest znana. Chociaż nie ma lekarstwa na tę przypadłość, dostępne są metody leczenia, które mogą pomóc dzieciom lepiej radzić sobie z objawami.
W wielu przypadkach moczenia nocne są objawem tego, że dziecko zmaga się z zaburzeniami emocjonalnymi – dlatego skupić się należy nie na leczeniu objawów, którym jest moczenie nocne, zamiast tego należy skupić się na namierzeniu i leczeniu przyczyny takiego stanu rzeczy.
Zaburzenia łaknienia
Zaburzenie łaknienia to neurotyczny brak apetytu. Jego przyczyną może być podawanie pokarmów, których dziecko nie aprobuje, zazdrość o rodzeństwo i miłość rodziców, wyrażanie pretensji lub wrogości wobec rodziców lub sposób na zwrócenie uwagi i zapewnienie opieki. Zaburzenia apetytu często są najpierw zauważane przez zmianę nawyków żywieniowych. Dziecko może zacząć pomijać posiłki, jeść tylko małe ilości lub odmawiać jedzenia niektórych pokarmów.
Utrata wagi może być zauważalna, a także dolegliwości fizyczne, takie jak bóle głowy lub brzucha. Jeśli nie są leczone, zaburzenia apetytu może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, takich jak niedożywienie lub anoreksja. Leczenie zwykle obejmuje psychoterapię i/lub leki. terapia rodzinna może być również pomocna w celu rozwiązania wszelkich podstawowych problemów rodzinnych, które mogą przyczyniać się do problemu dziecka. Dzięki leczeniu większość dzieci jest w stanie wyzdrowieć i wrócić do normalnych nawyków żywieniowych.

Zaburzenia emocjonalne u dzieci – rodzaje.

Choć przeżywanie silnych emocji przez dzieci jest całkowicie normalne, czasami emocje te mogą stać się przytłaczające lub zacząć przeszkadzać w codziennym życiu. Jeśli tak się dzieje, może to świadczyć o zaburzeniach emocjonalnych. Istnieje wiele różnych rodzajów zaburzeń emocjonalnych, które dotykają dzieci, a każde z nich może objawiać się na różne sposoby. Zrozumienie objawów i szukanie pomocy, jeśli dziecko ma problemy, jest kluczowe dla zapewnienia mu najlepszej szansy na udaną przyszłość. Jakie zaburzenia mogą pojawić się u dzieci?
Zaburzenia nerwicowe
Zaburzenie nerwicowe charakteryzuje się “chorobliwie lękową reakcją na stres” Innymi słowy, osoby z zaburzeniami nerwicowymi mają tendencję do nadmiernego niepokoju lub podejrzliwości i często mają trudności z radzeniem sobie z codziennymi stresorami.
U dzieci zaburzenia te mogą objawiać się jako lęk separacyjny, fobia społeczna. Mogą unikać chodzenia do szkoły lub na zajęcia społeczne ze strachu przed oddaleniem od rodziców. W rezultacie dzieci z zaburzeniami nerwicowymi często mają trudności z nawiązywaniem przyjaźni i często czują się odizolowane i samotne. Leczenie zaburzeń nerwicowych zazwyczaj obejmuje terapię i leki.

Agresja

Agresja u dzieci jest poważnym zaburzeniem emocjonalnym, które może mieć głęboki wpływ na ich życie. pozostawiona bez kontroli może prowadzić do poważnych problemów, takich jak zastraszanie, przemoc, a nawet przestępczość. Chociaż nie ma jednej przyczyny agresji u dzieci, istnieje kilka czynników, które mogą przyczynić się do jej rozwoju. Należą do nich narażenie na przemoc, ubóstwo, nadużywanie substancji psychoaktywnych i konflikty rodzinne. Dodatkowo, dzieci, które były ofiarami przemocy fizycznej lub seksualnej są w grupie podwyższonego ryzyka rozwoju zachowań agresywnych. Dzięki wczesnej interwencji i leczeniu, agresja u dzieci może być skutecznie leczona, a jej negatywne skutki zminimalizowane.
Istnieje wiele form agresji, które mogą przejawiać dzieci. Agresja fizyczna występuje wtedy, gdy dziecko fizycznie chce skrzywdzić innych, np. bije, kopie lub gryzie. Agresja słowna ma miejsce, gdy dziecko używa słów, aby skrzywdzić innych, np. przezywając ich lub grożąc. Agresja relacyjna ma miejsce, gdy dziecko próbuje skrzywdzić innych, niszcząc relacje, np. rozsiewając plotki lub wykluczając kogoś z grupy. I wreszcie agresja bierna to taka, w której dziecko wyraża swoją agresję w sposób pośredni, np. dąsając się lub milcząc. Wszystkie te formy agresji mogą być szkodliwe zarówno dla agresora, jak i dla ofiary. Ważne jest, aby rodzice i opiekunowie byli świadomi różnych rodzajów agresji, aby mogli pomóc dzieciom w nauce zdrowego radzenia sobie z emocjami.

Nadpobudliwość

Nadpobudliwe dzieci są być może najbardziej znanym rodzajem zaburzeń emocjonalnych, charakteryzujących się niezdolnością do siedzenia w miejscu. Podczas gdy nadpobudliwość jest często postrzegana jako po prostu przypadek “zbyt dużej energii”, może to być w rzeczywistości poważny problem, który zakłóca naukę w szkole i interakcje społeczne. W ciężkich przypadkach, leki mogą być konieczne, aby pomóc kontrolować objawy. Jednak istnieje również szereg interwencji behawioralnych, które mogą być skuteczne w zarządzaniu nadpobudliwością. Należą do nich regularne ćwiczenia,zapewnienie jasnych zasad i oczekiwań.
Szacuje się, że od 3 do 5 procent wszystkich dzieci ma zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. Stan ten charakteryzuje się trwałym wzorcem nieuwagi i / lub hiperaktywne-impulsywne zachowanie, które zakłóca funkcjonowanie lub rozwój. Objawy zwykle stają się widoczne we wczesnym dzieciństwie i mogą prowadzić do trudności w szkole, w domu i w sytuacjach społecznych.
Zahamowanie psychoruchowe
Jednym z rodzajów zaburzeń emocjonalnych, które mogą wystąpić u dzieci jest tzw. zahamowanie psychoruchowe. Odnosi się to do zmniejszonej zdolności do poruszania się lub mówienia w odpowiedzi na bodźce zewnętrzne.
Zahamowanie psychoruchowe może mieć znaczący wpływ na życie dziecka, zakłócając jego zdolność do interakcji z innymi ludźmi.
Dzisiejsze dzieci są pod dużą presją. Czy to presja naukowa, aby odnieść sukces w szkole, czy presja społeczna, aby dopasować się do swoich rówieśników, dzisiejsze dzieci często sprawiają wrażenie, że są stale zestresowane. Może to prowadzić do wielu problemów, od lęków i depresji po problemy ze zdrowiem fizycznym.
Jedną z grup dzieci, które są szczególnie podatne na stres, są dzieci “zmotywowane-napięte”. Dzieci te charakteryzują się niezwykłą skrupulatnością i przesadną starannością w wykonywaniu zadań. Są perfekcjonistami, którzy dążą do doskonałości we wszystkim, co robią i w związku z tym często czują się przytłoczone i zestresowane.

Rodzicu, jeżeli dotyczy to Twojego dziecka, ważne jest, aby pomóc mu znaleźć sposoby radzenia sobie ze stresem. Należy zachęcać je do robienia przerw, gdy czuje się przytłoczone i uczyć je zdrowych mechanizmów radzenia sobie, takich jak głębokie oddychanie i ćwiczenia relaksacyjne. Ważne jest również, aby dać mu do zrozumienia, że popełnianie błędów jest w porządku – nikt nie jest doskonały i nikt nie oczekuje, że będzie.
Samoocena dziecka jest ważnym czynnikiem w jego rozwoju. Dzieci, które mają wysoką samoocenę, są bardziej pewne siebie i odporne, podczas gdy te z niską samooceną mogą być bardziej wycofane i pasywne. Wiele badań wykazało, że dzieci, które uczęszczają do przedszkola, mają wyższą samoocenę niż te, które nie uczęszczają. Jest to prawdopodobnie spowodowane tym, że przedszkole stwarza możliwości interakcji społecznych i eksploracji.
Jednak niektóre dzieci mogą rozpocząć naukę w przedszkolu z obniżoną samooceną. Dzieci te są zazwyczaj bardziej pasywne zarówno w domu, jak i w szkole. W związku z tym mogą stracić okazję do rozwinięcia pewności siebie i zdobycia umiejętności. Ważne jest, aby zapewnić tym dzieciom wsparcie i zachętę, aby mogły w pełni wykorzystać swój potencjał.
Dzieci “nadwrażliwe-asteniczne” często czują się niezrozumiane i samotne. Zazwyczaj są bardzo skryte i powściągliwe, nie ujawniają swoich przeżyć innym. Często czują się inne od innych dzieci i unikają ich towarzystwa, wybierając samotne zabawy. Ich nadmierna wrażliwość emocjonalna powoduje, że unikają nadmiaru bodźców, co powoduje, że izolują się od kontaktów z innymi. Choć mogą wydawać się nieśmiałe lub niezainteresowane interakcją społeczną, to często dlatego, że czują się przytłoczone przez otoczenie. Ważne jest, aby zapewnić tym dzieciom spokojne i pielęgnujące środowisko, w którym będą mogły bezpiecznie wyrażać siebie.

Obojętność uczuciowa

Jak sama nazwa wskazuje, dzieci te są w dużej mierze obojętne na emocje innych. Mogą sprawiać wrażenie zimnych i nieczułych, często mają trud

Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych

3 grudnia obchodzimy ustanowiony przez Organizację Narodów Zjednoczonych w 1992 roku Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych.

Święto to ma na celu przybliżenie społeczeństwu problemów, z jakimi zmagają się osoby z  niepełnosprawnościami na całym świecie. Podnoszenie świadomości na temat niepełnosprawności ma wpływ nasze postrzeganie osób, które żyją z nią na co dzień.

Na świecie żyje ponad miliard osób dotkniętych jakąś formą niepełnosprawności. Blisko 200 milionów niepełnosprawnych zmaga się ze znacznymi trudnościami w codziennym funkcjonowaniu. Niestety, w nadchodzących latach problem niepełnosprawności będzie narastać. Wiąże się to ze starzeniem się społeczeństwa oraz globalnym wzrostem występowania schorzeń przewlekłych.

W Polsce żyje około 4 697 000 Osób z Niepełnosprawnościami. Oznacza to, że co 8 Polak odczuwa ograniczenia zwykłych (podstawowych) czynności życiowych. 29% Osób z Niepełnosprawnościami  posiada znaczny stopień niepełnosprawności. 59% to osoby z uszkodzeniami i chorobami narządów ruchu. 27% osób nabyło niepełnosprawność z dnia na dzień w wyniku urazu lub wypadku — co może spotkać każdego.

Pamiętajmy o niepełnosprawnych nie tylko w dniu ich święta, ale każdego dnia. Postarajmy się, żeby czuli się z nami akceptowani.

Traktujmy ich tak, jak byśmy chcieli, żeby nas traktowano, jak napisała kiedyś znana aktorka filmowa i teatralna Anna Dymna: „ (…) osobę z niepełnosprawnością trzeba przede wszystkim dostrzec, zbliżyć się do niej i wtedy dopiero można zobaczyć w niej zwyczajnego człowieka, który tak samo jak my, ma uczucia, talenty, ambicje, różne potrzeby i bardzo chce żeby go normalnie traktować”.

Opracowanie:
Pedagog specjalny – pani Anna Drukała

Pedagog szkolny – pani Beata Kryzińska


Szkolny Dzień Życzliwości i Tolerancji

16 listopada obchodziliśmy w naszej szkole Dzień Tolerancji. Czas ten stał się okazją do refleksji nad własną postawą w odniesieniu do innych osób – kolegów, koleżanek. Na szkolnym korytarzu ukazały się kolorowe hasła i informacje związane z obchodzonym dniem.  Uczniowie wypisywali  słowa  kojarzące się  im z  motywem przewodnim dnia, stworzyli Księgę Tolerancji, w której wpisywali w niej swoje „złote myśli” związane z hasłem „Tolerancja”. Szkolny korytarz ozdobił Dekalog Tolerancji, który przypominać miał nam co oznacza Tolerancja, jakimi zasadami kierować się by być tolerancyjnym. 

Mamy nadzieję, że wszystkie działania, które w tym dniu  towarzyszyły uczniom pogłębiły ich wiedzę na temat tolerancji, stały się refleksją nad postawami wobec innych osób, otworzyły nasze serca i zachęcił do walki z  brakiem tolerancji. Podjęta przez naszą szkołę inicjatywa miała na celu  poruszyć w nas strunę wrażliwości i  spojrzeć na innych ludzi z wyrozumiałością.

Ten tydzień był niezwykły  ponieważ, 21 listopada  obchodziliśmy Szkolny Dzień Życzliwości. Był to dzień wyjątkowy, pełen uśmiechów, miłych słów, gestów, pozytywnych emocji i obfitował w różne atrakcje.
Nasza szkoła została udekorowana na żółto – informacjami na temat życzliwości, wesołymi minkami, cytatami i przysłowiami o dobroci, życzliwości, uśmiechu, przyjaźni itp. Drzwi każdej sali przyozdobiły uśmiechnięte buźki i piękne serca z cennymi hasłami.  Było ich tak dużo, że wystarczyło na drzwi wszystkich pracowni i gabinetów w budynku szkoły. Dziękujemy wszystkim, którzy aktywnie włączyli się w przygotowanie tego święta. Tego dnia również uczniowie i nauczyciele ubrani byli na żółto (kolor optymizmu i radości), biało  lub niebiesko  bądź posiadali żółte akcenty ubioru, radosne emblematy.

Nauczyciele również sprawili uczniom miłą niespodziankę: nie było niezapowiedzianych kartkówek, a wszyscy uczniowie, którzy ubrani byli na żółto, biało lub niebiesko bądź przynieśli na zajęcia żółte słonko/uśmiechniętą buźkę nie byli pytani na lekcjach. Na szkolnym korytarzu powstało wspaniałe drzewo ozdobione żółtymi buźkami z pozdrowieniami bądź miłym słowem dla kolegi, koleżanki. Kolejną atrakcją naszego święta były karteczki serdeczności, za pośrednictwem których uczniowie i nauczyciele mogli przesłać pozdrowienia i życzenia do wybranych osób. W Dniu Życzliwości  liściki sprawiały wiele uśmiechu i radości uczniom i nauczycielom.

Pamiętajmy, że bycie życzliwym i uprzejmym nic nie kosztuje, a sprawia wiele radości i uśmiechu nie tylko nam, ale i osobom przebywającym w naszym towarzystwie. Bądźmy życzliwi na co dzień!!!

Wszystkim, którzy uświetnili swoimi pomysłami i pracą Szkolny Dzień Życzliwości I Tolerancji serdecznie dziękujemy. Koordynatorami akcji byli:
Samorząd Uczniowski
Opiekunowie Samorządu Szkolnego
Pedagog  szkolny Pedagog specjalny

PEDAGOG SZKOLNY RADZI

Kilka wskazówek jak zadbać o własne zdrowie psychiczne i dobre samopoczucie.

1. Jedz zdrowo – to dostarczy organizmowi niezbędnych substancji odżywczych, które wpływają korzystnie na nasze codzienne funkcjonowanie, a wspólny posiłek z rodziną może niekiedy być jedynym czasem spędzonym w gronie najbliższych tego dnia.

2. Korzystaj ze światła słonecznego – reguluje ono nasz cykl dobowy i ma wpływ na aktywność organizmu człowieka. Brak światła naturalnego może powodować senność, obniżenie koncentracji uwagi, a także może przyczynić się do powstawania chorób takich jak stany depresyjne. Właśnie dlatego należy spacerować i jak najczęściej spędzać czas na dworze!

3. Śmiej się! – „śmiech to zdrowie” to bardzo mądre przysłowie. Pozytywne nastawienie do rzeczywistości, do innych ludzi, dostrzeganie rzeczy dobrych powoduje, że mózg zaczyna radzić sobie lepiej nawet z trudnymi sytuacjami.
Osoby myślące pozytywnie rzadziej chorują oraz szybciej pokonują chorobę. Warto zatem przyjrzeć się na jakich emocjach się skupiamy – takich, które są dla nas przyjemne, czy może na tych, które są męczące i destrukcyjne. Warto koncentrować się na pozytywnych stronach naszego życia, dostrzegać uśmiech innej osoby i go odwzajemniać, mieć poczucie humoru.

4. Ruszaj się – systematyczna aktywność fizyczna w sposób znaczący wpływa na nasze zdrowie i chroni nas przed wieloma chorobami np.: przed otyłością. Jednocześnie redukuje poziom stresu i poprawia nasze samopoczucie.

5. Odpoczywaj – nie należy zapominać, że po ciężkim dniu bądź tygodniu należy zadbać o wypoczynek.
Zbytnie obciążenie organizmu może bowiem wpływać na rozwój chorób, np. związanych z układem krążenia czy układem nerwowym.
Należy zadbać o sen, podczas którego nasz organizm regeneruje się, odpoczywa (powinniśmy zapewniać sobie 7-8 godzin snu na dobę).
Należy także pamiętać o innych sposobach wypoczynku i relaksu ( to co Ci najbardziej pomaga, co jest dla Ciebie najlepsze) i na pewno przyczyni się do równowagi psychicznej.
6. Powiedz nie – stosuj zachowania asertywne – stanowczo i uczciwie wyrażaj swoje uczucia, postawy i pragnienia, jednocześnie szanując postawy, uczucia czy prawa innych. Odmawiaj bez lęku i poczucia winy, jeśli jest to niezgodne z twoim systemem wartości czy potrzebami, pozostawaj w zgodzie ze sobą.

7. Rozwijaj swoje zainteresowania – posiadanie własnego hobby, rozwijanie pasji pozwala oderwać się od rzeczywistości, poprawia nasze samopoczucie, a także rozwija nas samych i daje poczucie satysfakcji.

8. Sprawiaj sobie przyjemności – uwzględnianie tego, co jest dla nas dobre, pomoże nam bez wątpienia być bardziej pogodnymi, energicznymi, zadowolonymi ze swojego życia i pełnymi wiary we własne siły.
Warto zatem nauczyć się skupiać na sobie, na tym co jest dla nas ważne i pozwoli nam docenić siebie.

9. Dbaj o relacje z innymi ludźmi – utrzymywanie pozytywnych relacji z drugim człowiekiem jest jednym z ważniejszych warunków dla rozwoju zdrowia psychicznego.
Ważne jest rozwijanie umiejętności komunikacji, asertywności i empatii. Utrzymywanie właściwych relacji z bliskimi przyczynia się do rozładowywania negatywnych emocji, przedyskutowania ważnych problemów. Rozmowa z drugim człowiekiem pozwala dostrzec też inne sposoby spojrzenia na problemy. Posiadanie przyjaciół, osób życzliwych gwarantuje wsparcie, tak często nam potrzebne w trudnych dla nas sytuacjach.

10. Wyrażajmy wdzięczność – w odnajdywaniu wewnętrznego szczęścia jedną z najważniejszych rzeczy jest odczuwanie wdzięczności, a więc radości z tego, co dostaliśmy od losu czy innych ludzi.
Wyrażanie wdzięczności przyczynia się do wzrostu własnej wartości, obniża poczucie krzywdy, hamuje gniew, podwyższa samopoczucie.
Za co w ogóle możemy być wdzięczni? Za wszystko: uśmiech innej osoby, ciepło słońca na naszej skórze, rozkwitające pąki na drzewach…

11. Nie bójmy się sięgać po pomoc !

Zwrócenie się o pomoc wtedy, kiedy tego potrzebujemy jest ukłonem w kierunku naszego zdrowia psychicznego. Wsparcie innych osób pozwala nam poczuć się bezpiecznie i mieć świadomość, że nie jesteśmy sami z naszymi problemami.
Nie wstydźmy się zwracać po pomoc do rodziców, wychowawcy, nauczycieli, pedagoga szkolnego lub specjalistów – np. psychologa.
Dzięki temu mamy szansę m.in. zrozumieć co się z nami dzieje, wygadać się, przezwyciężyć problemy, ale i wypracować nowe strategie radzenia sobie w przyszłości.
Dajmy sobie przyzwolenie na sięganie po pomoc.
Są bowiem sytuacje, w których trudno poradzić sobie samemu i jest to zupełnie naturalne.

12. Optymizm przede wszystkim! – pamiętajmy, że człowiek optymistycznie nastawiony do życia jest bardziej szczęśliwy.
Optymista cieszy się życiem, dostrzega zalety, a nie wady. Przez to, że nie narzeka, jest częściej uśmiechnięty, przyciąga do siebie innych ludzi, jest też bardziej lubiany. Dlatego, starajmy się zawsze widzieć „szklankę do połowy pełną”, a nie „do połowy pustą”.

WAŻNE TELEFONY
Poradnia Psychologiczno – Pedagogiczna w Starachowicach tel. 41 274 73 85

Urząd Gminy w Brodach tel. 41 271 12 31

Komisariat Policji w Brodach tel. 997

Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Brodach tel. 41 271 13 69

Ośrodek Środowiskowej Opieki Psychologicznej i Psychoterapeutycznej dla Dzieci i Młodzieży w Starachowicach ul. Kilińskiego 28 tel. 795 436 876, 784 120 302

800 12 12 12 – dziecięcy telefon zaufania rzecznika praw dziecka, czynny 7 dni w tygodniu, 24 godziny na dobę, mogą również dzwonić osoby dorosłe, by zgłosić problemy dzieci

800 12 00 02 – Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie

„Niebieska Linia”, czynny 7 dni w tygodniu, 24 godziny na dobę:

• konsultacje w języku angielskim: poniedziałki 18.00–22.00
• konsultacje w języku rosyjskim: wtorki 18.00–22.00
• Skype dla Osób Głuchych i Głuchoniemych poniedziałki 13.00–15.00

22 484 88 04 – telefon zaufania dla młodych osób prowadzony przez

Fundację ITAKA, czynny w pon.–sb. 11.00–21.00

800 120 226 – Policyjny Telefon Zaufania

800 100 100 – telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawie bezpieczeństwa dzieci, czynny pon.–pt. 12.00–15.00

800 199 990 – Telefon Zaufania „Narkotyki-Narkomania”, czynny codziennie 16.00–21.00, oprócz świąt państwowych

801 140 068 – Pomarańczowa Linia dla rodziców pijących dzieci, czynna w pon.–pt. 14.00–20.00

801 889 880 – telefon zaufania z problemem uzależnień behawioralnych, czynny w pon.–niedz. 17.00–22.00

800 800 605 – infolinia „Pomagamy” Ministerstwa Edukacji i Nauki

Za pośrednictwem wyżej wymienionych specjalnych pomocowych linii telefonicznych oraz ważnych instytucji wspierających dzieci, młodzież i ich rodziców, każdy może uzyskać fachową pomoc.

Informacje pedagoga

Pedagog szkolny mgr Beata Kryzińska

 

Kontakt: tel. 573 135 886
e-mail : b.kryzinska@gmail.com

 

Godziny pracy:
Poniedziałek 8.00 – 15.00
Wtorek 8.00 – 15.00
Środa 8.00 – 11.00

Pedagog szkolny jest do dyspozycji rodziców w godzinach pracy lub w innych po wcześniejszym ustaleniu terminu i godziny spotkania.

Drogi Uczniu zwróć się do pedagoga szkolnego, gdy :

• Czujesz, że nikt Cię nie rozumie, jesteś samotny.
• Nie potrafisz porozumieć się z nauczycielem.
• Masz problemy rodzinne, w nauce, z rówieśnikami, inne.
• Znajdujesz się w trudnej sytuacji materialnej.
• Chcesz podzielić się swoją radością, sukcesem.
• Chciałbyś pomóc innym, lecz nie wiesz, w jaki sposób.
• Masz ciekawe pomysły, którymi chcesz się podzielić.
• Przyjdź także z każdą sprawą, z którą sam nie potrafisz sobie poradzić.

 

Zawsze pamiętaj, że warto opowiedzieć komuś o swoich problemach, choćby, dlatego, że gdy problem znają dwie osoby, to każda z nich widzi go z innej perspektywy.
Każdy, kto zgłosi się do pedagoga – niezależnie od tego, z czym przyjdzie – nie pozostanie bez pomocy.
Nie mogę zagwarantować, że każdą sprawę uda się załatwić, ale uczeń może być pewien, że dołożę wszelkich starań, by tak było.
Obowiązuje mnie przy tym tajemnica. Uczeń ma gwarancję, że to, o czym rozmawia z pedagogiem zostanie między pedagogiem a uczniem.
Chyba, że dzieje się coś, co zagraża bezpieczeństwu, zdrowiu czy życiu ucznia, w takich przypadkach pedagog musi natychmiast reagować i zachowanie dyskrecji nie jest możliwe.

 

Rodzice uczniów mogą oczekiwać pomocy w rozwiązaniu sytuacji problemowej, dotyczącej ich dziecka, a mianowicie:
• trudności w nauce bądź niepowodzenia szkolne dziecka;
• problemy z zachowaniem dziecka (zmiany zachowania dziecka, problemy dziecka z rówieśnikami);
• uzyskania informacji o dalszej ścieżce edukacyjno – zawodowej dla swojego dziecka.
Nauczyciele mogą oczekiwać:
• pomocy w zdiagnozowaniu przyczyn trudności w nauce i niepowodzeń szkolnych uczniów;
• analizy opinii o uczniach z poradni psychologiczno-pedagogicznej;
• wspierania w podejmowaniu działań wychowawczych i profilaktycznych wynikających z programu wychowawczego i profilaktycznego (m.in. organizowanie imprez profilaktycznych, zajęcia wychowawcze z młodzieżą, realizowanie wybranych programów profilaktycznych, zajęcia dotyczące wyboru przyszłej szkoły i zawodu);
• wsparcia w rozwiązywaniu problemów wychowawczych dotyczących uczniów (np. indywidualnych rozmów z uczniami, rodzicami uczniów sprawiającymi różnego rodzaju problemy wychowawcze).
W ramach swojej pracy pedagog szkolny współpracuje z instytucjami wspierającymi proces dydaktyczno – wychowawczy, są to:
• Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna
• Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej
• Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie
• Komisariat Policji w Brodach i Komenda Powiatowa Policji
• Sąd Rejonowy – Wydział Rodzinny i Nieletnich
• Pedagodzy z innych szkół
Zadania pedagoga szkolnego:
• Rozpoznawanie indywidualnych potrzeb uczniów oraz analizowanie przyczyn niepowodzeń szkolnych.
• Określanie form i sposobów udzielania uczniom, w tym uczniom z wybitnymi uzdolnieniami, pomocy psychologiczno-pedagogicznej, odpowiednio do rozpoznanych potrzeb.
• Organizowanie i udzielanie różnych form pomocy psychologiczno-pedagogicznej dla uczniów, rodziców i nauczycieli.
• Podejmowanie działań wychowawczych i profilaktycznych wynikających z programu wychowawczo –profilaktycznego.
• Wspieranie działań wychowawczych i opiekuńczych nauczycieli.
• Działanie na rzecz zorganizowania opieki i pomocy materialnej uczniom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej.
• Prowadzeniu edukacji prozdrowotnej i promocji zdrowia wśród uczniów, nauczycieli i rodziców,
• Wspieraniu uczniów metodami aktywnymi, w dokonywaniu wyboru kierunku dalszego kształcenia, zawodu i planowaniu kariery zawodowej oraz udzielaniu informacji w tym zakresie,
• Wspieraniu nauczycieli w organizowaniu wewnątrzszkolnego systemu doradztwa oraz zajęć związanych z wyborem kierunku kształcenia i zawodu,
• Wspieraniu nauczycieli i rodziców w działaniach wyrównujących szansę edukacyjne ucznia,
• Współorganizowanie zajęć dydaktycznych prowadzonych przez nauczycieli dla uczniów niepełnosprawnych.
• Udzielania różnych form pomocy pedagogicznej uczniom realizującym indywidualny program lub tok nauki.
• Koordynacji prac z zakresu orientacji zawodowej.
• Organizacja nauczania indywidualnego i pomocy rodzinom zastępczym.

Zadania, o których mowa są realizowane we współpracy z:
• Rodzicami.
• Nauczycielami
• Nauczycielami i pracownikami innych szkół.
• Poradnią Psychologiczno- Pedagogiczną.
• Poradniami Specjalistycznymi.
• Innymi podmiotami działającymi na rzecz rodziny, dzieci i młodzieży.

 

WAŻNE TELEFONY

Poradnia Psychologiczno – Pedagogiczna w Starachowicach 41 274 73 85

Urząd Gminy w Brodach 41 271 12 31

Komisariat Policji w Brodach 997

Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Brodach 41 271 13 69

Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie ( bezpłatny telefon całodobowy) Niebieska Linia 801 120 002

Bezpłatny Ogólnopolski Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111

Pomarańczowa Linia dla Rodziców dzieci pijących alkohol i zażywających narkotyki 0 801 140 068