Temat: Praca z tekstem.

Ćwiczenie 1
Pobierz i otwórz plik. Zaznaczony na czerwono fragment tekstu podziel na dwie kolumny. Kolumny rozdziel pionową linią. Zapisz plik pod tą samą nazwą w formacie pdf. 

Co roku, we wrześniu, odbywa się w Biskupinie festyn archeologiczny trwający około dziewięciu dni. W tym czasie na teren rezerwatu zamienia się w pradawną osadę, prezentującą życie ludzi w tamtych czasach. Atrakcją festynu są walki wczesnośredniowiecznych wojowników, przeróżne obrzędy, strzelanie z łuku i kuszy, bicie monet. Festynowi towarzyszy muzyka i taniec. 

Na zbiórkę stawiliśmy się punktualnie o godzinie 8. Pod szkołą czekał już na nas autokar. Jeszcze tylko krótka kontrola techniczna przeprowadzona przez policjantów i mogliśmy zajmować nasze miejsca.
– Uważajcie na siebie – powtarzały nasze mamy, a my z radością machaliśmy rodzicom na pożegnanie.
Nareszcie ruszyliśmy na naszą pierwszą wycieczkę w tym roku szkolnym. W czasie podróży zatrzymaliśmy się tylko raz. Na parkingu znajdował się plac zabaw, więc chętnie z niego skorzystaliśmy. Jednak wesołą zabawę trzeba było przerwać i jechać dalej. Celem naszej podróży była zabytkowa osada w Biskupinie.
Biskupin to  najbardziej znany w Europie środkowej rezerwat archeologiczny. W roku 1934 rozpoczęły się tutaj badania wykopaliskowe. Podczas tych badań odkryto drewniane konstrukcje osiedla sprzed ponad 2700 lat. Co ciekawe odkrycia te, przez tak długi czas zachowały się w bardzo dobrym stanie. 
Teren rezerwatu jest ogromny. Osada otoczona była wałem drewniano-ziemnym z drewnianą bramą a domy ustawione były szeregowo wzdłuż ulic. 
Przed wejściem do osady wszyscy robili sobie zdjęcia. Z zaciekawieniem słuchaliśmy przewodnika, który niezwykle barwnie opowiadał nam o życiu ludzi z tamtych czasów.
W Biskupinie mieści się Muzeum Archeologiczne prezentujące bogatą kolekcję przeróżnych skarbów związanych z życiem mieszkańców osady. Są to m. in. narzędzia i przedmioty codziennego użytku, broń a także biżuteria.
Tłumy zwiedzających świadczą o dużej popularności festiwalu. Również i my, po dokładnym wysłuchaniu opowieści przewodnika, wtopiliśmy się w stoiska z pamiątkami, bursztynami, monetami. Uwagę chłopców przyciągnęły pokazy białej broni. Ja i moje koleżanki byłyśmy bardziej zainteresowane bursztynową biżuterią. 
Niektórzy z nas mieli okazję strzelać do celu z łuku lub kuszy, jeździć na koniu czy ulepić garnek. Mogliśmy zobaczyć jak w zrekonstruowanym piecu wypieka się chleb a w innym wypala naczynia z zachowaniem starodawnych procedur. Dużym zainteresowaniem cieszyły się pokazy średniowiecznych technik do produkcji żelaza. 
Tego dnia wiele dowiedzieliśmy się o życiu Prasłowian. Była to bardzo interesująca wycieczka, tylko szkoda, że czas tak szybko biegł. Do Łodzi wróciliśmy po godzinie 21. Czekali na nas nasi rodzice, a w domu ciepłe kolacje. 
Już planujemy następną wycieczkę, aby móc poznawać dzieje i historię naszego państwa.
Chłopcy z Placu Broni - Ferenc Molnar
1
Był ciepły marcowy dzień. W szkolnej sali uczniowie z niecierpliwością oczekiwali zakończenia 
lekcji. W pewnej chwili po podłodze, która stanowiła drogę komunikacyjną między uczniami, 
potoczyła się kulka papieru. Na kartce napisane było: „Dziś o czwartej po południu walne zebranie 
na Placu. Wybór przewodniczącego. Zawiadomić wszystkich”. Wiadomość skierowana była do 
Boki, poważnego i nieskorego do żartów czternastoletniego chłopca. Zadzwonił dzwonek i chłopcy 
szybko opuścili klasę. Po drodze spotkali Nemeczka, drobnego, cichego i niepozornego chłopca, z 
którym nikt się nie liczył. Na prośbę kolegów Nemeczek opowiedział, jak bracia Pastorowie 
zmusili go do „poddania się” (w szkolnym żargonie „poddanie się” oznaczało stan oblężenia, 
przemocy, prawo pięści). Oburzony tym zdarzeniem Boka postanowił zwołać naradę.
2
Plac był w rzeczywistości zaledwie skrawkiem ziemi, ograniczonym z jednej strony drewnianym 
płotem, z dwóch stron murami domów, od tyłu zaś sąsiadował z tartakiem. Dla chłopców 
mieszkających w mieście był jedynym miejscem zabaw.
Jako pierwszy na Plac przyszedł Nemeczek. Chłopiec spostrzegł Hektora, czarnego psa należącego 
do Słowaka, dozorcy tartaku. Przyjazny zazwyczaj pies szczekał teraz i warczał. Na sągu drewna, 
na którym wzniesiona była forteca, stał Feri Acz, przywódca wrogiego obozu chłopców z Ogrodu 
Botanicznego. Zabrał on czerwono-zieloną chorągiew fortecy i zniknął. Po chwili przybyła reszta 
chłopców, którym Nemeczek opowiedział o przybyciu Feri Acza. Oburzeni chłopcy postanowili 
uszyć nową chorągiew. Zaraz zaczęła się narada i wybór przewodniczącego. Został nim Boka. 
Chłopcy, pełni zapału, postanowili wyruszyć do Ogrodu Botanicznego.
3
Nowy przewodniczący chciał dać dowód odwagi. Wziąwszy dwóch ochotników - Nemeczka i 
Czonakosza - postanowił wtargnąć na wyspę przeciwników i przybić na drzewie kartkę z napisem: 
„Tu byli chłopcy z Placu Broni”.
Chłopcy powoli skradali się do obozu nieprzyjaciela. W ruinach pobliskiego zamku natrafili na 
skład broni przeciwników, były to drewniane toporki. Po chwili wsiedli do przycumowanej w 
pobliżu łódki, aby przeprawić się na drugi brzeg jeziora. Nemeczek, chwyciwszy się cienkiej 
trzciny, wpadł do wody. Szedł dalej przemoczony i zziębnięty. Na wzgórzu ujrzeli swoich wrogów, 
a wśród nich Gereba, chłopca z ich obozu. „Czerwonoskórzy” przygotowywali napad na Plac, a 
Gereb zdradzał im tajemnice Placu Broni. Boka przymocował do pnia drzewa kartkę i chłopcy 
szybko wsiedli do łódki. W tej chwili zostali zauważeni. Schowali się w oranżerii, za wielkimi 
cyprysami. Tu także zostali wypatrzeni, ale udało im się uciec.
Chłopcy z Placu Broni - Ferenc Molnar
1
Był ciepły marcowy dzień. W szkolnej sali uczniowie z niecierpliwością oczekiwali zakończenia 
lekcji. W pewnej chwili po podłodze, która stanowiła drogę komunikacyjną między uczniami, 
potoczyła się kulka papieru. Na kartce napisane było: „Dziś o czwartej po południu walne zebranie 
na Placu. Wybór przewodniczącego. Zawiadomić wszystkich”. Wiadomość skierowana była do 
Boki, poważnego i nieskorego do żartów czternastoletniego chłopca. Zadzwonił dzwonek i chłopcy 
szybko opuścili klasę. Po drodze spotkali Nemeczka, drobnego, cichego i niepozornego chłopca, z 
którym nikt się nie liczył. Na prośbę kolegów Nemeczek opowiedział, jak bracia Pastorowie 
zmusili go do „poddania się” (w szkolnym żargonie „poddanie się” oznaczało stan oblężenia, 
przemocy, prawo pięści). Oburzony tym zdarzeniem Boka postanowił zwołać naradę.
2
Plac był w rzeczywistości zaledwie skrawkiem ziemi, ograniczonym z jednej strony drewnianym 
płotem, z dwóch stron murami domów, od tyłu zaś sąsiadował z tartakiem. Dla chłopców 
mieszkających w mieście był jedynym miejscem zabaw.
Jako pierwszy na Plac przyszedł Nemeczek. Chłopiec spostrzegł Hektora, czarnego psa należącego 
do Słowaka, dozorcy tartaku. Przyjazny zazwyczaj pies szczekał teraz i warczał. Na sągu drewna, 
na którym wzniesiona była forteca, stał Feri Acz, przywódca wrogiego obozu chłopców z Ogrodu 
Botanicznego. Zabrał on czerwono-zieloną chorągiew fortecy i zniknął. Po chwili przybyła reszta 
chłopców, którym Nemeczek opowiedział o przybyciu Feri Acza. Oburzeni chłopcy postanowili 
uszyć nową chorągiew. Zaraz zaczęła się narada i wybór przewodniczącego. Został nim Boka. 
Chłopcy, pełni zapału, postanowili wyruszyć do Ogrodu Botanicznego.
3
Nowy przewodniczący chciał dać dowód odwagi. Wziąwszy dwóch ochotników - Nemeczka i 
Czonakosza - postanowił wtargnąć na wyspę przeciwników i przybić na drzewie kartkę z napisem: 
„Tu byli chłopcy z Placu Broni”.
Chłopcy powoli skradali się do obozu nieprzyjaciela. W ruinach pobliskiego zamku natrafili na 
skład broni przeciwników, były to drewniane toporki. Po chwili wsiedli do przycumowanej w 
pobliżu łódki, aby przeprawić się na drugi brzeg jeziora. Nemeczek, chwyciwszy się cienkiej 
trzciny, wpadł do wody. Szedł dalej przemoczony i zziębnięty. Na wzgórzu ujrzeli swoich wrogów, 
a wśród nich Gereba, chłopca z ich obozu. „Czerwonoskórzy” przygotowywali napad na Plac, a 
Gereb zdradzał im tajemnice Placu Broni. Boka przymocował do pnia drzewa kartkę i chłopcy 
szybko wsiedli do łódki. W tej chwili zostali zauważeni. Schowali się w oranżerii, za wielkimi 
cyprysami. Tu także zostali wypatrzeni, ale udało im się uciec.
Zadanie 2
Wstaw automatyczne wypunktowanie do listy lektur (Narzędzia główne – Numerowanie) .
Lista lektur dla klas VII-VIII Lista lektur obowiązkowych dla klas VII-VIII szkół podstawowych to: 
Charles Dickens "Opowieść wigilijna" 
Aleksander Fredro "Zemsta" 
Jan Kochanowski – wybór fraszek, pieśni i trenów, w tym tren I, V, VII i VIII 
Aleksander Kamiński "Kamienie na szaniec"
 Ignacy Krasicki "Żona modna" 
Adam Mickiewicz – "Reduta Ordona", "Śmierć Pułkownika", "Świtezianka", "Dziady część II", wybrany utwór z cyklu "Sonety krymskie", 
"Pan Tadeusz" (całość) Antoine de Saint-Exupéry "Mały Książę" Henryk Sienkiewicz – "Quo vadis", 
"Latarnik" Juliusz Słowacki "Balladyna"
Stefan Żeromski "Syzyfowe prace" 
Sławomir Mrożek "Artysta" 

Zadanie 3
Napisz następujące ułamki matematyczne:

		
		
Zadanie 4
Użyj indeksu dolnego i górnego i wstaw wzory chemiczne oraz godziny
H20		
SO4		
H2SO4		
800		
1400		

	

Zadanie 5

Wstaw numery stron oraz automatyczny spis treści (na dole) następnie wyszukaj niezrozumiałe wyrazy i dodaj przypisy.
Latarnik 

Rozdział 1
Nieoczekiwanie zaginął latarnik z Aspinwall obok Panamy. Domyślano się, że porwało go morze, tym bardziej że zaginęła również jego łódka. Sytuacja wymagała znalezienia nowego pracownika latarni, ponieważ szlak morski z Nowego Jorku do Panamy był często uczęszczany przez okręty. Obowiązek ten spadł na konsula Stanów Zjednoczonych działającego w Panamie. Miał na to zaledwie 12 godzin, dlatego zadanie wydawało się bardzo trudne. Latarnik musiał być osobą odpowiedzialną i sumienną, a codzienność w tym zawodzie nie należała do łatwych. Praca w latarni morskiej wymagała całodobowej służby z wyjątkiem wolnej niedzieli. Żywność i woda przewożone były łodzią z Aspinwall.
Do zadań latarnika należało nie tylko zapalanie latarni na noc, ale również wywieszenie różnokolorowych flag wskazujących zgodnie ze wskazaniem barometru. Latarnik w ciągu dnia kilka razy musiał chodzić na górę, pokonując ponad 400 stopni. Nieoczekiwanie znalazł się jeszcze tego samego dnia kandydat na latarnika o nazwisku Skawiński. Był to starszy człowiek po siedemdziesiątce, który poruszał się jak żołnierz. Wyglądał na smutnego, ale wzbudzał zaufanie. Konsul Mr Izaak Falconbridge pytał o doświadczenie i sumienność kandydata. Skawiński opowiedział, że jest Polakiem, tuła się po świecie od lat i teraz potrzebuje spokoju. Chciałby osiąść w jednym miejscu, dlatego posada latarnika bardzo mu odpowiada. Wymienił także nagrody, które zdobył w bitwach, co potwierdzało jego sumienność. Walczył między innymi w Hiszpanii, we Francji, na Węgrzech, a także w Stanach. Konsul miał jednak wątpliwości co do kondycji starszego człowieka, ale Skawiński zapewnił go, że da sobie radę. Mówił: „Przysięgam, że jestem uczciwy, ale… dość mam tego tułactwa…”. Jeszcze tego samego dnia pojechał na latarnię.
Skawiński nareszcie odnalazł spokój i bezpieczną przystań. Rozkoszował się ciszą i na długo zapatrzał w morze, stojąc na balkonie. Wspominał swoje dotychczasowe życie i jego trudy. Czegokolwiek by się nie chwycił, zawsze mu się to nie udawało, a próbował wielu różnych zajęć i zawodów oraz biznesów (m.in. produkcji cygar, szukania diamentów, handlu, pracy jako harpunnik). Zawsze wydarzało się jednak coś, co wszystko niszczyło. Teraz zastanawiał się, co może wydarzyć się na w miejscu, do którego trafił. Pomimo niepowodzeń Skawiński odznaczał się ogromną cierpliwością i dobrym sercem. Podczas epidemii oddał potrzebującym cały swój zapas chininy i w rezultacie zabrakło jej dla niego, kiedy zachorował. Lata mijały, a on czuł, że ma w sobie coraz mniej energii, za to więcej rezygnacji. Zdarzało mu się wzruszać i tęsknić do obrazów, przypominających dawne wspomnienia. Miejsce, w którym zaznał spokoju, było teraz tym, czego potrzebował najbardziej. Na takich rozmyślaniach bohatera minął pierwszy wieczór, podczas gdy na horyzoncie pojawiały się okrętowe światełka. Skawiński w końcu poszedł do swojej izby, aby zasnąć, a zewnątrz rozpętała się burza.
Rozdział 2
Ponoć majtkowie wierzą, że morze potrafi wołać marynarzy po imieniu. Podobnie może wołać człowieka starość. Latarnia była z kolei dla bohatera jak półgrób. Życie było tam monotonne i gdy człowiek z niej wychodził, zewnętrzny świat wydawał się pełen bodźców. Na latarni było tylko niebo i woda, a pomiędzy nimi ludzka samotność. Każdy dzień wydawał się taki sam i różniła je tylko pogoda. Skawiński obserwował z balkonu latarni żagle statków, a także miasteczko Aspinwall. Z oddali wszystko było maleńkie. Około południa rozpoczynała się sjesta, a wraz z nią nadchodziła totalna cisza. Również bohater wówczas najlepiej wypoczywał. Wydawał się nawet szczęśliwy. Zżył się ze swoją wyspą. Zbierał tam ślimaki i chodził na ryby. Obserwował także piękne widoki, które nie ograniczały się tylko do miasta. Z wyspy było widać również las podzwrotnikowy pełen pięknej roślinności. Skawiński wspomagał się także lunetą, przez którą dojrzeć potrafił nawet małpy, marabuty i papugi. Wspominał swój pobyt w dżungli amazońskiej, kiedy błąkał się w zielonym gąszczu. Wiedział wówczas, że na każdym kroku może czaić się śmierć. Teraz z przyjemnością obserwował ten świat z daleka, czując się bezpiecznie w wieży. Czasem opuszczał ją tylko w niedzielę, aby udać się do kościoła. Po mszy kupował hiszpańską gazetę lub pożyczał nowojorską od Falconbridge’a z nadzieją, że znajdzie w nich jakieś wieści z Europy, gdzie zostawił swoje serce. Z czasem Skawiński coraz rzadziej schodził na ląd. Bohaterem rządziła nostalgia, a wyspa z latarnią stała się całym jego światem. Zanim się obejrzał, tkwił w swoim świecie w pół czuwaniu, pół śnie i pół śmierci.
Rozdział 3
Niespodziewanie pewnego dnia do Skawińskiego wraz z żywnością dotarła paczka. Zaskoczony bohater czym prędzej ją otworzył i ujrzał polskie książki. Nie wierzył własnym oczom. Zapomniał, że przeczytał niegdyś o powstaniu polskiego towarzystwa w Nowym Jorku, do którego wysłał spontanicznie połowę swojej pensji. Jak się okazało, towarzystwo, chcąc się odwdzięczyć, przesłało mu książki. Latarnik nie mógł uwierzyć, że trzyma w rękach polską literaturę. Pierwszą z książek, po którą sięgnął, była poezją autora, którego czytał już dawniej w Paryżu, Algierze i Hiszpanii. Przez lata zajęty był wojaczką, dlatego dawno nie miał książki w rękach. Teraz w ciszy na swojej wyspie z niedowierzaniem przewracał stronę tytułową. Chwila wydawała mu się wyjątkowo uroczysta. Bohater zaczął czytać na głos: „Litwo, ojczyzno moja, ty jesteś jak zdrowie!”. Wzruszenie latarnika było ogromne, a łzy same napływały do oczu. Wypełniony emocjami starzec rzucił się na ziemię, łkając. Minęło 40 lat, odkąd nie widział ojczystego kraju, a polska mowa, którą teraz usłyszał, odnalazła go na drugim końcu ziemi. Rozpaczał za ukochaną ojczyzną, przepraszając, że tak bardzo zżył się ze swoją wyspą. Mewy przyleciały, sądząc, że dostaną jak zawsze o tej porze coś do jedzenia, ale dziś dzień wyglądał zupełnie inaczej. Ptaki zaczęły go zaczepiać i zdołały go przebudzić. Bohater oczyszczony płaczem oddał w zamyśleniu mewom całe swoje jedzenie i wrócił do lektury. Słońce chyliło się ku zachodowi, a on czytał dalej. Gdy nastał zmrok i bohater nie widział już liter, zamknął oczy i wyobrażał sobie znajome krajobrazy. Nadszedł czas rozpalenia latarni, ale starzec był myślami zupełnie gdzie indziej. Przypominał sobie rodzinną wioskę, a także siebie w roli ułana. Wyobrażał sobie, jak mija noc i zaczyna świtać nowy dzień, co ogłaszają piejące koguty. Był gotowy do boju.
Rozdział 4
Nagle usłyszał czyjś głos. Gdy otworzył oczy, zobaczył przed sobą Johna — strażnika portowego, który pytał, czy starzec jest chory, bo nie zapalił latarni. Dodał, że latarnik straci pracę, ponieważ jedna z łodzi z San-Geromo rozbiła się bez latarnianego światła. Skawiński uświadomił sobie, że rzeczywiście nie zapalił lampy. Został zwolniony, a kilka dni później płynął statkiem do Nowego Jorku. Na powrót więc został tułaczem – zgarbionym, ale za to z błyskiem w oku. W nową wyprawę zabierał ze sobą polską książkę, którą przytulał do serca, sprawdzając, czy przypadkiem nie zginęła.